#
Image
Witaj na naszej stronie.

Stara Broń Palna

stara
1. pot. stara kobieta
2. pot. w zwrocie do dobrej znajomej
3. pot. szefowa, przełożona
4. pot. matka
5. pot. żona

stara panna
starsza kobieta, która nie wstąpiła w związek małżeński, staropanieński, staropanieństwo
stare
to, co dawne, nienowoczesne, nieaktualne
staranie
wysiłki podejmowane w celu osiągnięcia lub otrzymania czegoś
starzy
pot. o rodzicach
góry stare
góry o niewielkich wysokościach i łagodnych formach grzbietowych
stare miasto
najstarsza część miasta, staromiejski
stary kawaler
starszy mężczyzna, który nie wstąpił w związek małżeński, starokawalerski, starokawalerstwo
Stary Świat
Europa, Azja i Afryka
Stary Testament
zbiór ksiąg religijnych powstałych między XI a III w. p.n.e. stanowiący część Biblii, starotestamentowy
kalendarz juliański, starego stylu
kalendarz słoneczny, w którym po trzech latach mających po 365 dni, następuje rok przestępny
po staremu
tak jak dawniej, zgodnie ze starym zwyczajem
starać się
1. dążyć do otrzymania lub do załatwienia czegoś
2. usiłować zrobić coś jak najlepiej

starający się
ten, kto się ubiega o czyjąś rękę
starszy oficer
oficer w stopniu majora, podpułkownika lub pułkownika w marynarce wojennej: oficer w stopniu komandora podporucznika, komandora porucznika lub komandora
Słupia, Stara,
→ Stara Słupia.
Stara Kamienica,
w. gminna w woj. dolnośląskim (pow. jeleniogórski), nad Kamienicą;
Stara Lubeka,
Alt-Lübeck,
gród słow. k. Lubeki (Niemcy);
Stara Ładoga,
Stạraja Łạdoga,
w. w Rosji (obw. leningradzki), nad rzeką Wołchow, na południe od miasta Nowa Ładoga;
Stara Płanina,
→ Bałkany.
Stara Słupia,
w. w woj. świętokrz. (pow. kielecki, gmina Nowa Słupia), w G. Świętokrzyskich, u podnóża G. Chełmowej;
Stara Zagora,
m. obw. w Bułgarii, u podnóża Srednej Gory, nad rz. Bedeczka;
Zygmunt I Stary,
z dyn. Jagiellonów, ur. 1 I 1467, Kozienice, zm. 1 IV 1548, Kraków, król pol. i wielki książę litew. od 1506, syn Kazimierza IV Jagiellończyka i Elżbiety Rakuszanki, młodszy brat Władysława II, Jana I Olbrachta, i Aleksandra, żonaty z Barbarą Zapolyą (1512), następnie z Boną Sforza d’Aragona (1518), ojciec Zygmunta II Augusta.
Stary Teatr im. Heleny Modrzejewskiej
w Krakowie,
jeden z najstarszych teatrów w Polsce; budynek (przebudowany) istnieje od 1799, od 1956 ob. nazwa;
doma nowy, no priedrassudki stary
[ros.], domy nowe, lecz przesądy stare (A. Gribojedow Mądremu biada).
Narodowy Stary Teatr im. Heleny Modrzejewskiej
w Krakowie
→ Stary Teatr im. Heleny Modrzejewskiej.
Stary Smokowiec,
Starý Smokovec,
miejscowość w północnej Słowacji, w Tatrach Wysokich, na wys. 1020 m;
Teatr Stary
w Krakowie
→ Stary Teatr im. Heleny Modrzejewskiej w Krakowie.
Konrad III Stary,
z dyn. Piastów, ur. między 1354 a 1359, zm. między 8 XII 1412 a 6 I 1413, książę oleśnicki i kozielski od 1403, jedyny syn Konrada II oleśnickiego, ojciec m.in. Konrada IV Starszego, Konrada V Kąckiego i Konrada VII Białego;
Cagliari, stare miasto
(Sardynia, Włochy) broń
1. narzędzie walki
2. środek lub sposób walki z kimś lub z czymś
3. formacja wojskowa

broń atomowa
broń jądrowa, której działanie oparte jest na wyzyskaniu energii wydzielanej podczas łańcuchowej reakcji rozszczepienia jąder ciężkich pierwiastków
broń biała
broń służąca do walki wręcz
broń biologiczna, bakteriologiczna
broń masowej zagłady wyzyskująca działanie chorobotwórczych bakterii, toksyn i wirusów na organizmy żywe
broń chemiczna
broń masowej zagłady wyzyskująca substancje chemiczne o działaniu toksycznym
broń ciężka, ciężkiego kalibru
broń dużego kalibru, o dużej sile rażenia
broń długa
każda broń ręczna dłuższa od rewolweru
broń gazowa
ręczna broń palna przeznaczona do obezwładniania przeciwnika strumieniem drażniących lub paraliżujących substancji chemicznych
broń gwintowana
broń palna z lufą mającą wewnątrz ślimakowato biegnącą bruzdę, która nadaje pociskowi ruch obrotowy
broń jądrowa, nuklearna
broń masowej zagłady, której działanie oparte jest na wyzyskaniu energii jądrowej lub promieniowania jonizującego
broń konwencjonalna, klasyczna
wszystkie rodzaje broni z wyjątkiem broni masowej zagłady
broń krótka
rewolwer lub pistolet
broń lekka, lekkiego kalibru
broń małego kalibru, używana do strzelania niedużymi pociskami
broń masowej zagłady, masowego rażenia
broń jądrowa, chemiczna i biologiczna o wielkiej sile niszczycielskiej
broń maszynowa
broń palna, z której można strzelać ogniem ciągłym, pojedynczym lub seriami
broń,
środki techn. służące do: celowego rażenia (obezwładniania, zabijania) ludzi i zwierząt oraz niszczenia obiektów materialnych (budowli, sprzętu) — b. wojskowa (bojowa), polowania na zwierzynę — b. myśliwska, rywalizacji sport. — b. sportowa, oraz obrony osobistej i ochrony mienia — b. cywilna;
broń jądrowa,
broń nuklearna,
broń, której działanie polega na wyzwoleniu w bardzo krótkim czasie ogromnej ilości energii jądr.;
broń masowej zagłady,
broń masowego rażenia,
w prawie międzynar. ogólna nazwa broni o wielkiej sile niszczenia (broń jądr. chem. biol.)
broń miotająca,
broń przeznaczona do miotania różnego rodzaju pocisków;
odrzut broni,
ruch broni lub tylko zespołu odrzutowego do tyłu — w kierunku przeciwnym do wystrzelonego pocisku, będący reakcją na przyspieszenie nadane pociskowi przez gazy prochowe;
broń biała,
broń przeznaczona do walki wręcz;
broń sportowa,
broń używana w różnych konkurencjach strzelectwa sport. i szermierki;
broń termojądrowa,
broń wodorowa
, rodzaj broni jądrowej, w której wykorzystuje się energię wydzielaną podczas syntezy jąder lekkich izotopów wodoru.
konwencja o zakazie broni bakteriologicznej,
konwencja o zakazie prowadzenia badań, produkcji i gromadzenia zapasów broni bakteriologicznej (biologicznej) i toksycznej oraz o ich zniszczeniu,
umowa międzynar. z 1972,
konwencja o zakazie broni chemicznej,
konwencja o zakazie prowadzenia badań, produkcji, składowania i użycia broni chemicznej oraz o zniszczeniu jej zapasów,
umowa międzynar. z 1993,
broń atomowa,
rodzaj broni jądr. wykorzystuje energię wydzielaną podczas łańcuchowej reakcji rozpadu izotopów uranu 233U i 235U lub plutonu 239Pu.
broń biologiczna,
pot. broń bakteriologiczna,
bakterie, wirusy, pierwotniaki, grzyby oraz wytwarzane przez nie toksyny, a także niektóre organizmy wyższe (zakażone gryzonie, owady), wraz ze środkami ich przenoszenia i rozprzestrzeniania, przeznaczone do wywoływania epidemii chorób zakaźnych ludzi, zwierząt i roślinności.
broń chemiczna,
broń masowego rażenia, którą stanowią bojowe środki trujące oraz środki ich przenoszenia.
broń elektryczna,
broń do obezwładniania przez rażenie prądem elektr. przesyłanym przewodowo;
broń gazowa,
broń palna do krótkotrwałego obezwładniania z odległości kilku metrów strumieniem rozpylanych podczas strzału substancji drażniących lub paraliżujących. broń palna
broń wyrzucająca pociski siłą gazów powstających w czasie spalania się prochu
palny
dający się palić, palność
łupek palny
skała osadowa pośrednia między skałami ilastymi a węglami
broń palna,
rodzaj broni miotającej, która do napędu pocisków wykorzystuje energię gazów powstających podczas spalania ładunku miotającego (napędowego);
mieszanka palna,
mieszanka paliwowo-powietrzna,
mieszanka paliwa gazowego lub ciekłego z powietrzem o składzie zapewniającym jej spalenie w warunkach pracy silnika spalinowego;
benzyna
[fr. benzine < średniow. łacina benzoe ‘żywica’], mieszanina lekkich węglowodorów, bezbarwna, łatwo palna ciecz;
broń gazowa,
broń palna do krótkotrwałego obezwładniania z odległości kilku metrów strumieniem rozpylanych podczas strzału substancji drażniących lub paraliżujących.
broń miotająca,
broń przeznaczona do miotania różnego rodzaju pocisków;
działo,
broń palna miotająca pociski (kaliber ponad 20 mm) na znaczne odległości dzięki energii wyzwolonej podczas spalenia materiału wybuchowego miotającego (prochu);
fuzja
[fr.], wojsk. długa ręczna broń palna z zamkiem skałkowym;
gaśnicze środki,
substancje gazowe, ciekłe lub stałe, które, doprowadzone w odpowiedni sposób do ogniska pożaru, powodują przerwanie procesu spalania;
gazolina,
mieszanina węglowodorów o małej masie cząst. gł. izomerów pentanu i heksanu, łatwo palna ciecz;
hakownica
[czes. < niem.], długa ręczna broń palna, rodzaj rusznicy, z hakiem pod lufą do podpierania w polu lub zaczepiania o blanki murów;
karabin
[fr.], kb,
ręczna broń palna o długiej lufie do walki na odległość do ok. 1 km;
kartaczownica,
pocz. działo odprzodowe strzelające kartaczami;
muszkiet
[fr. < wł.], ręczna odprzodowa broń palna lontowa o lufie gładkiej;
nabój,
jednostka amunicji zawierająca elementy niezbędne do oddania strzału z broni palnej (n. strzelecki, n. artyleryjski), wywołania wybuchu (n. minerski, n. saperski) lub wykonania innego zadania (np. n. sygnałowy);
nadlufka,
bok,
łow. myśliwska broń palna o konstrukcji zbliżonej do dubeltówki;

stara rboń palna, stara bro palna, stara broń palna, stara broń paalna, staara broń palna,

Image